Bouvier Kiku, 1ste jaar en verder

1 jaar oud

14 april.

 

Kiku is bijna een jaar.

Voor het eerst geplukt en bijna zo groot als Pok.

Het plukken was een hele klus. Hij heeft vrij zacht haar, wat lastig plukt, en het is vooral héél erg véél haar....

 

7 mei.

 

Vanaf 27-4 dus 1 jaar.

De pubertijd is er nog maar Kiku begint makkelijker en sneller te gehoorzamen.

Hij is uiteraard nog niet 100% betrouwbaar. Daarvoor is hij nog te jong.

Pok is zich weer meer met hem aan het bemoeien en is erg streng!

Zo van: je bent volwassen aan het worden (hoewel een bouvier pas rond de 3 jaar echt volwassen is, lichamelijk en geestelijk) en je zal weten waar dat over gaat!

Luisteren en opletten, naar de bazen en naar mij (!), ik sta boven jou. 

Als Kiku in het park los loopt en teveel z'n eigen gang gaat wordt hij hard tot de orde geroepen door Pok.

Kiku schrikt daar behoorlijk van, snapt (zo te zien) niet waarom hij op z'n donder krijgt en blijft voorzichtig achteraan het groepje honden volgen. Maar het gevolg van een Pokse uitbrander is dat hij weer beter oplet en hij niet meer als een raket overal heen schiet waar hij denkt dat het leuk is (groot en zwart in vliegende vaart kan nogal eng zijn).

Maar inmiddels kan hij vaak los meelopen en als ik zeg dat hij moet komen, doet hij dat snel genoeg (meestal).

 

1 jaar oud betekent ook dat hij mee mag naast de fiets.

Ben inmiddels in het bezit van een oud omafietsje (hoe passend) zodat ik snel een voet aan de grond kan zetten indien nodig.

De eerste keer vond ik het wel weer een avontuur, Kiku is geen Pok die veel rustiger van aard is.

Dus beginnen, lopend, met Kiku rechts naast de fiets, náástlopen en opletten.

Nou ja, dat ging probleemloos dus maar opgestapt: Kiku, NAAST! Jaja, ik snap het...! Weg oversteken, Kiku, hó en wachten..., stilstaan is ZIT!

En weer was ik verbaast over z'n snelle begrip.

Loopt erg makkelijk in soepele draf, let goed op, doet geen gekke dingen. Dan maar door gefietst naar het kanaal, zandpad, kan hij ook even los om eventueel stoom af te blazen. Hij vond het allemaal erg feestelijk! Door de bosjes zag hij op de aanpalende golflink hier en daar mensen lopen. Wat krijgen we nou ...? Maar een duidelijk Kiku, NEE! was voldoende om z'n interesse te doorbreken. 

Waar het zandpad overgaat in fietspad moest hij weer aan de lijn en naast de fiets. Deed ie snel en netjes (net als Pok destijds), meteen rèchts naast de fiets komen om aangelijnd te worden. Knap hoor!

Vervolgens in een rustig gangetje van het buitengebied weer de stad in. Eventuele andere honden bekijkt hij amper.

In een vrij lange straat richting huis zag ik dat Kiku alert werd toen hij achter ons rammelende herrie hoorde.

Hij vind klapperende aanhangwagens en grote vrachtauto's met gepuf, geknars en gepiep fantastisch!

Toen maar even gestopt en hij heeft met plezier staan kijken naar een grote traktor met, jawel, een rammelende aanhanger.

De dag erna weer gefietst, dezelfde route. Alleen richting golfbaan even doorgefietst in plaats van linksaf naar het kanaal. Wie schrijft zoiets nou op...? Omdat Kiku de route van de vorige dag al in z'n hoofd had blijkbaar, want waar ik doorfietste was hij even duidelijk verbaasd: jamaar, jamaar, we moeten toch dáárheen?!

 

Doordat hij mee kan fietsen hebben we ineens veel meer ruimte.

Alleen is het jammer dat Pok niet meer mee kan naast de fiets.

Hij is wat kreupel door oude blessures en dan kan het draven naast de fiets snel teveel worden.

Een aanhanger voor Pok...? Wie weet.

 

24 juni.

 

 

Alweer een dikke maand later.

 

En met Kiku gaat het steeds beter.

Hij is nog erg bezig met de eerste en de snelste te zijn. 'Kom! vlug! harder!'.

Gaat niet samen met netjes naastlopen. Komt wel.

 

Oude rottweiler Bono is gestorven (ruim 12 1/2 jaar!), ook hij is naar de eeuwige jachtvelden....

Pok is stil en mist hem, net als iedereen die hem gekend heeft....

 

Door Bono's dood is er weer een verandering opgetreden.

En een opvallende: Pok heeft Bono's gedrag van de laatste maanden overgenomen:

Bono hield ervan in het gras te liggen met zijn bal en graag wat bekende honden en mensen in zijn buurt.

Hij lette op alles en iedereen maar zonder zelf nog iets te doen. Af en toe wilde hij nog wel eens hees blaffen als er teveel gedoe was, naar zijn idee.

Pok kwam nog wel in actie en was vooral erg streng tegen Kiku.

Het duurde even voor ik in de gaten had dat Pok Kiku vertelde: 'verdorie, je moet òpletten!!'.

Achteraan lopen, overzicht houden en ingrijpen bij ongeregeldheden, zo werkt een hoeder! Rottweilers en bouviers zijn hoeders!

En Kiku begon het te begrijpen... (het zit in z'n aard, het komt er wel uit).


Op het losloopterrein bv waren diverse honden, ook nogal wat kleintjes. Een bang jong teefje werd 'gepest' door andere honden en Kiku bemoeide zich er direct mee. Hij beschermde het kleine teefje en blafte de belagers weg!

Later viel een volwassen teef een andere teef venijnig aan, Kiku isoleerde de aanvallende teef en blafte hard in haar oor. Ze schrok en stopte met klieren.

Bono en Pok lagen bij elkaar in de buurt en bekeken wat er gebeurde met tevreden koppen: hij leert het wel, die jonge branie...!


Nu Bono er niet meer is, ligt Pok met z'n bal in het gras, let op, maar laat actie aan Kiku over.

En die laat steeds vaker zien dat hij snapt wat de bedoeling is.


Pok is de afgelopen winter een paar keer aangevallen.

Hij negeert dominante reuen totaal en daar kunnen sommige reuen niet tegen, die proberen dat te doorbreken door aan te vallen....

Pok is inmiddels 9 jaar en wordt wat stram, hij is niet meer zo snel als in zijn jonge jaren uiteraard.

De aanvallende reuen verrasten Pok (onafhankelijk van elkaar trouwens) en Pok kon zich goed verdedigen maar liep wel wat schrammen en gaatjes op.

Kiku had de aanvallen meegemaakt en is nu best fel op het type honden die Pok 'gepakt' hadden.

Komen we op straat (honden aan de lijn) zo'n type tegen dan zie ik dat Kiku zich klaar maakt voor 'ongeregeldheden'.


Wat Pok en Bono uitstekend beheers(t)en is het ondersteboven lopen. Niet bijten maar botsen, en hard! Kiku heb ik dat nog niet zien doen, maar ik denk dat ook dat 'er inzit'.

 

Juli.

 

Er is weer een hoop gebeurd!

Kiku gaat 's morgens vroeg een uur op stap met de baas, zonder Pok.

Gehoorzaamheid algemeen en verder leuke dingen als over hekken springen en oefenen in vasthouden en lossen van van alles en nog wat.

Bij de baas loopt hij al behoorlijk goed naast, ook los.

Rond 10.00 neem ik Pok en Kiku samen mee naar het park.

 

Als ik Kiku alleen meeneem, boodschappen doen bv, dan loopt hij, na de straat uitgestuitert te zijn, vrij netjes mee.

Maar dat gestuiter begon me wel behoorlijk te vervelen, vooral als hij nog wel eens even een speelse (hoop ik) uitval naar mijn hand wilde doen. Vaak raak!

Dat moest afgelopen zijn.

 

Als we met z'n 3en richting park gaan is de deur en de straat uit dus erg explosief wat Kiku betreft...!

We moeten ook een vrij drukke weg oversteken en voor we dat kunnen doen moet Kiku netjes wachten, zitten dus (doet ie prima). Weg vrij, Kiku NAAST! En dan nam hij een huizenhoge sprong of hij over een ravijn moest springen..., een heel gedoe!

Heb van alles geprobeerd, slipketting, brede halsband om hem daaraan beneden te houden, op z'n donder geven, hoe meer druk hoe kwader hij werd! Ja, hij begon echt kwaad te worden.....

 

En toen kwam de hulp van Pok! Waarschijnlijk had hij alles lopen bekijken en in het park Kiku al diverse malen op z'n donder gegeven: òpletten, woeste zot!

Dus Pok pakte Kiku tijdens z'n gestuiter hard en razendsnel!

Kiku schrok zich een ongeluk.... Pok kwam daarna gedecideerd links naastlopen, waar tot dan toe Kiku gelopen had in het kader van z'n opvoeding.

Pok op z'n oude plek links naast en Kiku achter Pok. En zo hoort het nu! zei Pok.

Ik heb Pok bedankt voor zijn inbreng en let er op dat we deze regel vanaf nu secuur zo uitvoeren.

 

Een verademing, Kiku snapt het perfect, stuitert niet meer en let vooral heel erg op Pok. Die hoeft maar even te kijken en z'n staart iets strakker te zetten en Kiku is als een lammetje....

2 dagen heel erg rustig naar het park gelopen (en terug).

Maar vandaag begon Kiku van achter uit te kijken of hij weer meer vrijheid kon nemen.

Ik 'blafte' hem terug in de orde en zei tegen Pok: misschien heeft hij een kleine herhaling nodig?

En dat deed Pok, een blik, een grom en een strakke staart!

Kiku liep verder netjes en op z'n hoede mee.

Op de terugweg, aan het begin van onze straat laat ik Pok altijd los (vrij van lijn en halsband) en Kiku nu ook. Want hoe is de orde als ze alle twee los zijn.

Zoals ik verwachtte, geen verandering. Pok liep gewoon op de stoep naar huis en Kiku bleef oplettend achter hem.

 

We zijn er vast nog niet maar dit is wel een flinke sprong voorwaarts (en daar hou ik van! zegt Kiku).