Bouvierpup Kiku

Bijna 5 maanden / vakantie

Zaterdag 22-9.

 

En toen was de vakantie weer voorbij....

Het was bijzonder aangenaam om samen een paar weken op stap te zijn!

Het weer was goed genoeg; 2x flink onweer (in de Vogezen wil dat wel, tenminste 4 uur klappen, dreunen en veel regen). Voor de rest zonnig, eventueel wat bewolking en best warm.

De camping (www.camping-labaroche.com/camping), waar we al een paar keer geweest zijn omdat het daar in het naseizoen stil is en honden zonder meer welkom zijn, is hoog gelegen met rondom voornamelijk bos. Voor Pok was dit de 3e keer en hij is een graag geziene gast (hoewel de beheerder alleen 's avonds een paar uur aanwezig is, meestal met hond).

De tent en de (huur)bus staan wat uit elkaar zodat we een 'erf' hebben. Pok hoeft niet aangelijnd te zijn, hij houdt toezicht op de omgeving en denkt er niet aan om ergens anders te gaan kijken.

Kiku is ondernemend, wil best z'n neus overal insteken en daarom had hij een lijn van ongeveer 6 meter. Hij accepteerde dat zondermeer. En, leuk om te zien, Pok liet de bewaking van het 'erf' over aan Kiku.

Waar Pok in vorige jaren behoorlijk waaks was als iemand iets te dicht voorij liep, keek hij dit jaar niet eens op als hij Kiku een waakzaam blafje hoorde geven. Zo makkelijk worden hondse werkzaamheden dus onderling geregeld.

Pok hield de ruimere omgeving in de gaten (andere kant auto en achterkant tent).

Kiku vond het geweldig om samen in de tent te slapen. Hij heeft alle plekjes geprobeerd: tussen ons in en als dat te warm werd, onder het lucht 'klepje' of ergens anders. Pok hield het op z'n vaste plek bij de ingang. Kiku moest wel even leren dat hij, voor hij de tent in mocht, eerst goed geborsteld werd. Gras- en bosgrond zorgde bij hem voor een continue camouflage!

Pok hoefde zich maar even te schudden om schoon te zijn, bij Kiku bleef alles in zijn nog zachte vacht hangen.


Vanaf de camping loop je zo het bos in en kan je alle kanten op, wat we gemerkt hebben.

We kennen de omgeving redelijk maar al wandelend ben je zo een bergje verder....

De eerste ochtend liep ik met de honden een eindje op een rotsig pad naar beneden. Achter ons hoorde ik een auto. Had nooit gedacht dat daar een auto kon rijden. Nou was dit een terreinwagen, maar toch. Hij hobbelde langzaam voorbij. Even later kwam hij weer terug, stopte en de bestuurder, een vierkante boseigenaar (?), vroeg naar 'le bébé'. Kiku dus. Mijn frans is bepaald slecht maar ik weet genoeg woorden om me enigszins verstaanbaar te maken, zinsbouw sla ik maar over. Ondertussen zat Kiku nieuwsgierig de man in de auto recht aan te kijken: wie ben je en wat moet je.... De man was bepaald gecharmeerd van Kiku. Pok vond hij ook de moeite waard. Bouviers zijn graag gezien in Frankrijk. Heb eerder gemerkt dat men met welgevallen naar ze kijkt.


Wandelingen.

In de Vogezen blijf je niet voor je tent zitten maar ga je aan de wandel.

De Vogezen zijn beroemd om de 'ballons', afgeronde bergen, sommige kaal maar ook veel bebost. Beuken, eiken en andere loofbomen, dennen en sparren. De bodem rotsachtig met gaten (bomkraters) en bunkerresten. Er is flink en lang gevochten in vooral WW1. Overal zijn gedenkstenen, bordjes, oorlogsgraven, musea.

Soms helemaal niets te zien behalve bomen afgewisseld met mooie uitzichten. 

 

We hadden nog rekening te houden met Kiku in de groei, dus geen hele dagen lopen.

Wij hollen ook de bergen niet op en af, het tempo is stapvoets, een paar uur zou Kiku het aan moeten kunnen.

Nou, op z'n sloffen! We hebben toch wel wandelingen van 3 tot 4 uur gemaakt. Verdwalen, dan krijg je dat....

We hadden altijd voldoende water bij ons en gingen af en toe even zitten. Kiku niet, hij liep gewoon los mee en tijdens pauzes was er weer van alles te onderzoeken. Samen met Pok een wildlucht in de neus...?

Even een flink gedreun en we zagen zwijnen (ik dacht er 2 te zien) vertrekken. Heel kort maar, toen doodstil. Gelukkig zijn bouviers geen jachthonden....

Reeën zitten er veel, heb een raaf en een uil gehoord. Verder buizerds.

Terug bij de tent vielen de honden na eten als een blok in slaap.

Na een uurtje was Kiku weer helemaal wakker en wilde wel weer wat actie. Maar om te groeien heeft hij ook energie nodig, dus rustig aan, maat!

Hij is dan ook weer een stuk groter.

Vooral in de ochtend, nog voor alles, was Kiku behoorlijk met Pok bezig: in z'n nek en oren proberen te bijten, al blaffend. Pok heeft daar een hekel aan en had een mooie oplossing bedacht (?) voor dit wangedrag.

Hij nodigde Kiku uit voor een achtervolgspelletje. Kiku begreep de bedoeling en ging er vandoor met Pok op z'n hielen. Daarna keerde Pok om en kwam Kiku achter hem aan. Pok keerde weer en gaf gas (oh, wat ie ie dan mooi!).

Kiku vond het ineens zoveel geweld dat hij voor steun naar mij toe vloog. Hij is nog geen 5 maanden, dus hij was van harte welkom om een beetje bij te komen.

In ieder geval kunnen ze het uitstekend met elkaar vinden. Ook al is Kiku nu en dan echt brutaal, de lessen van Pok komen aan en dat is wat Pok betreft voorlopig goed genoeg.

 

Al met al een prima vakantie en voor herhaling vatbaar. Er zijn grotere wandelingen die we ook nog willen maken....

Volgend jaar!

 

In album Kikuko nog wat Vogezen foto's.

 

 

Naar boven