Klassieke homeopathie

KLASSIEKE HOMEOPATHIE EN DIEREN

Veel mensen denken dat je in homeopathie moet geloven.
Logisch dat men dat denkt omdat het anders werkt dan de reguliere geneeskunde.
Daarom nog een honden- en een vogelcasus, dieren geloven niet:

Onze eerste bull terrier, een witte reu, had, toen hij een jaar of 6 was, een slechte kies. Hij had er last van en het zag er aardig rot uit. Dat ding moest eruit.
Met de dierenarts een afspraak gemaakt voor de kiestrekkerij.
's Middags kon ik de hond ophalen. De dierenarts vertelde: als ik dit iedere week zou moeten doen, stopte ik ermee, wát een beulswerk... zo vast als die kies nog zat... hij zal wel hoofdpijn hebben..., heb hem ook nog een extra narcose moeten geven omdat het zo lang duurde!

Alles leek in orde, maar na een week begonnen de problemen...: de hond kreeg zwellingen rond de hielen, de minste aanraking veroorzaakte sijpelen van vocht en bloed. Z'n voorbenen gingen meedoen, z'n borst werd rood en korsterig.
Kende het verschijnsel: een rasgebonden huidprobleem....
Weer naar de dierenarts, die zei: ellende! Kan hem prednison voorschrijven maar dat onderdrukt alleen. Hij zal het de rest van z'n leven moeten krijgen want als je stopt is alles in no-time terug....
Gevraagd: kan ik het met homeopathie proberen?
Dierenarts: doe maar, dacht er ook al aan.
Hij deed zelf ook steeds meer met homeopathie.

De oorzaak van de huidproblemen:
De dubbele narcose met voorafgaand de ontsteking(en) in z'n mond hadden zijn natuurlijke weerstand zo verzwakt dat hij vatbaar werd voor de in het ras zittende huidproblemen (erfelijke belasting).

Homeopathie:
Hij heeft diverse middelen gekregen met wisselend resultaat: het ging een beetje op en neer.

Zijn karakter: hij was een heer, gedroeg zich perfect! Hij was erg netjes en wilde 's avonds in een opgeruimde, strakgetrokken mand. Hij zorgde ervoor dat z'n spullen, kauwbotten en zo, bij elkaar lagen.
Verder was hij kouwelijk en als hij 'naar bed' ging wilde hij toegedekt worden.
Daarna wilde hij ook niet meer aangeraakt worden.
Wat eten betreft was hij kieskeurig en had vrij snel last van z'n darmen.
Hij was graag in gezelschap, maar op afstand.
Hij had een bloedhekel aan plotselinge geluiden, schrok er van.
Hij was zeer gesteld op vaste regels en gewoontes (hij had kringen onder z'n ogen toen er een onbehouwen pup bijkwam die van alles sloopte; hij kwam me telkens waarschuwen: kom gauw, ze maakt alles stuk!).

Zijn huidklachten waren verbeterd maar het moest beter kunnen.
Op een seminar was één van de sprekers een homeopathisch werkende dierenarts en hij noemde een aantal middelen die goed kunnen werken op huidproblemen.
Er was een middel bij waar ik niet aan gedacht had, toen nog niet genoeg ervaring, blijkbaar....
Dit middel paste perfect bij hem én z'n klachten.

Heb hem dat middel gegeven en hij had het amper in z'n mond of z'n ogen begonnen te glanzen en binnen een week was z'n huid schoon!
Je kon zien dat als, om wat voor reden ook, z'n weerstand verminderde, z'n huid weer actief werd, maar het zette nooit meer door!
Hij is uiteindelijk heel rustig en natuurlijk in z'n eigen mand gestorven op ruim 14 jarige leeftijd.