Klassieke homeopathie

EEN HONDENCASUS

Hoewel mijn opleiding klassieke homeopathie voor mensen is, behandel ik, door mijn uitgebreide ervaring met honden en andere huisdieren: honden, katten, af en toe een cavia, geit of schaap.

Meestal alleen na een diagnose van de dierenarts.

 

 

Onze cairn terrier had als jonge hond regelmatig vreemde symptomen: rechts- of linksachter kreupel.
Het wisselde af. En zó kreupel dat hij af en toe niet kon lopen, leek wel neurologische uitval. Het aftasten van z'n achterbenen leverde niets op. Alle gewrichten konden gewoon bewegen, hij piepte niet, niks... Ook z'n rug was soepel en te manipuleren, geen enkele reactie.
(de dierenarts gaf een soort slaaptabletjes, om te proberen. Half tabletje gegeven, en inderdaad, toen hij wakker werd liep hij weer goed... maar dit leek me niet de oplossing).
Opvallend was dat als hij kreupelde hij ook raar poepte. Dik en dun in één 'zitting' bijvoorbeeld. In zo'n periode was hij somber. Hij zat dan duidelijk niet goed in z'n vel.
Met eten had het niet te maken, er was niets veranderd in het patroon. Tussen de aanvallen door was hij zo 'sound' als wat.

Z'n karakter algemeen: een beschouwende hond, niet opvallend dominant maar hij weigert een stap aan de kant te gaan voor welke reu dan ook. In situaties met veel vreemde mensen en honden in het park, kijkt hij eerst langdurig wie en wat, hoe en waar. Bekende honden daarentegen, groot en klein wil hij 'de baas' zijn (hij is niet-demonstratief dominant). Geen knokker, hij staat pal en alle andere honden lopen, rennen, spelen om hem heen. Hij doet niet mee, staat stram met z'n staart zo ongeveer tegen z'n achterhoofd. (door die 'opgeblazen' houding is hij een paar keer te grazen genomen door échte knokkers, waardoor hij in sommige situaties voorzichtiger is geworden, maar hij is ook bikkelhard).
Onze mini bull terrier (2x zo zwaar) werd als puber regelmatig door de cairn op z'n rug gelegd om hem toch vooral duidelijk te maken wie voor eens en altijd de baas is. (de bull, ook niet achterlijk, ging na de 2de keer dat hij met veel gegrom op z'n rug gedwongen werd uit zichzelf alvast ondersteboven:'pffff..., daar heb je hem ook weer... vooruit maar, dan ben ik er weer even vanaf'. Leuk, die bull terriers!)

Wat de symptomen betreft dus: de oorzaak leek te liggen in de lever/darmen, want: goed poepen, goed lopen....

Er is een middel wat goed bij deze symptomen én z'n aard past, heb het hem gegeven en daarna fleurde hij helemaal op, blijvend.
Hij heeft nooit meer last gehad, nooit meer gestonken, nooit meer een vlo gehad...(hij is zo schoon, van binnenuit, en in balans dat hij niet interessant is voor vlooien...).

 

Maar een week voor z'n 10de jaar is hij plotseling gestorven.

Zeer waarschijnlijk aan een toch aangeboren defect: een (gedeeltelijke) levershunt. Een paar dagen voor z'n dood maakte hij zich nog op om op jacht te gaan en was fit en vrolijk.

Hij heeft niet geleden, het was ineens afgelopen. En dat is goed....

 


naar boven